Nr: 25066 / sprzeda¿ Biuro, wnêtrza
Szk³o Szczecin
oferta
POGOTOWIE SZKLARSKIE CA£ODOBOWE

Serdecznie zapraszamy do wspó³pracy
Szk³o – wed³ug normy ASTM-162 (1983 r.) szk³o zdefiniowane jest jako nieorganiczny materia³ który zosta³ sch³odzony do stanu sta³ego bez krystalizacji.
W literaturze mo¿na spotkaæ wiele mniej lub bardziej poprawnych definicji szk³a czy te¿ jak wol± niektórzy stanu szklistego. Najbardziej popularne jest prawdopodobnie definiowanie tego stanu w oparciu o budowê wewnêtrzn±, mianowicie ¿e nie posiada ona uporz±dkowania dalekiego zasiêgu. Sposób rozmieszczenia podstawowych elementów sieci przestrzennej szk³a przypomina rozmieszczenie moleku³ w cieczy lub nawet gazie przy czym nie posiadaj± one mo¿liwo¶ci przemieszczania siê lub te¿ mo¿liwo¶æ ich ruchu jest ekstremalnie ma³a z powodu bardzo du¿ej lepko¶ci. Z punktu widzenia termodynamiki szk³o jest materia³em nietrwa³ym – stan energetyczny sieci amorficznej jest wy¿szy od jej krystalicznego odpowiednika. Z tego wzglêdu ka¿de szk³o wykazuje d±¿no¶æ do krystalizacji, jednak nie dochodzi do niej nawet po bardzo d³ugim czasie z powodu lepko¶ci - jej warto¶æ w warunkach normalnych jest taka sama jak dla krystalicznych cia³ sta³ych. Wiele szkie³ nie skrystalizuje nigdy – nawet w skali czasu wszech¶wiata.
Twierdzenie, ¿e szk³o jest ciecz± lub przech³odzon± ciecz± jest nieprawdziwe. Ze wzglêdu na w³a¶ciwo¶ci reologiczne jest to cia³o sta³e. Ponadto okre¶lenie ciecz przech³odzona jest zdefiniowane i oznacza ono tylko tyle ¿e dana substancja poni¿ej temperatury krystalizacji znajduje siê w stanie ciek³ym ze wszystkimi tego konsekwencjami tj. nadal jest p³ynna – jej moleku³y mog± siê miêdzy sob± przemieszczaæ – innymi s³owy jej lepko¶æ jest nadal ma³a. W przypadku szk³a tak klasycznego – z wiê¼b± krzemionkow± – jak zeszklonych metali – mamy do czynienia z substancj±, która poza wszelk± w±tpliwo¶ci± jest w stanie sta³ym. Znanych jest wiele materia³ów krystalicznych, które „p³yn±” o wiele bardziej intensywnie ni¿ szk³a i nie odbiera im siê miana cia³ sta³ych.
Szk³a tradycyjne – tj. takie, które w sposób naturalny przechodz± ze stopu do stanu szklistego, posiadaj± w swojej budowie uporz±dkowanie bliskiego zasiêgu – jest to jedna z przyczyn du¿ego wzrostu lepko¶ci stopu w miarê zmniejszania siê temperatury. Zjawisko to w efekcie prowadzi do tego, ¿e materia³ zastyga „zamra¿aj±c" w sobie strukturê cieczy. Innymi s³owy opory wewnêtrzne s± tak du¿e, ¿e uniemo¿liwiaj± krystalizacjê. ¯eby do niej dosz³o stop musi przebywaæ w warunkach w których z termodynamicznego punktu widzenia krystalizacja jest mo¿liwa i dodatkowo kiedy lepko¶æ stopu jest na tyle ma³a aby ruchy moleku³ by³y mo¿liwe. Zdolno¶æ do krystalizacji (wzrostu kryszta³ów) maleje tutaj wraz ze spadkiem temperatury. W przypadku metali aby uzyskaæ stan szklisty konieczne jest bardzo szybkie ch³odzenie (mowa tu o „szybko¶ciach” studzenia rzêdu ok. 106K/s), które uniemo¿liwi utworzenie krystalicznej struktury.
Surowcem do produkcji tradycyjnego szk³a jest piasek kwarcowy oraz dodatki, najczê¶ciej: wêglan sodu (Na2CO3) i wêglan wapnia (CaCO3), topniki: tlenki boru i o³owiu (B2O3, PbO) oraz pigmenty, którymi s± zazwyczaj tlenki metali przej¶ciowych (kadm, mangan i inne). Surowce s± mieszane, topione w piecu (tzw. wannie szklarskiej) w temperaturze 1200-1300°C(dziêki dodaniu wêglanu sodu), po czym formowane w wyroby przed pe³nym skrzepniêciem. Naturalne szk³o, jak obsydian, wykorzystywano jako broñ w Ameryce. Produkcja szk³a znana by³a ju¿ ponad piêæ tysiêcy lat temu. W I w. p.n.e. znano metodê wytwarzania przedmiotów przez wydmuchiwanie, w XIX w. wynaleziono metodê odlewania. Po dodaniu do masy szklanej odpowiednich tlenków metali mo¿na otrzymaæ szk³o barwne. Przyk³ady:
szk³o zielone zawiera zwi±zki ¿elaza(III) i chromu(III),
szk³o niebieskie zawiera zwi±zki kobaltu(II) i miedzi(II),
szk³o fioletowe zawiera zwi±zki manganu(VII),
szk³o ¿ó³te zawiera zwi±zki kadmu i siarki,
szk³o czerwone zawiera koloidalne cz±steczki z³ota.
Spis tre¶ci [ukryj]
1 Dawna metoda wytwarzania szyb okiennych
2 W³a¶ciwo¶ci szk³a
3 Klasyfikacja szk³a
3.1 Niektóre rodzaje szk³a budowlanego
4 Bibliografia
5 Zobacz te¿
Dawna metoda wytwarzania szyb okiennych [edytuj]
Kto i kiedy wpad³ na pomys³, ¿eby zmieniæ piasek kwarcowy w szk³o, dok³adnie nie wiadomo. Archeolodzy ustalili, ¿e zaczêto je produkowaæ najpierw w Mezopotamii, a najstarsze ¶lady jego u¿ytkowania pochodz± sprzed 3,5 tys. lat. "Science" dowodzi w publikacji - Thilo Rehren z University College w Londynie i Edgar Pusch z Pelizaeus-Museum w Hildesheim w Niemczech o odkryciu w pó³nocnym Egipcie pozosta³o¶ci fabryki szk³a z roku 1250 p.n.e
Technika wytwarzania cienkich, p³askich szyb okiennych zosta³a udoskonalona w XIV wieku we francuskiej Normandii. Rzemie¶lnicy wydmuchiwali wówczas pojedyncze szyby, zwane gomó³kami szklanymi. Wytrawny szklarz by³ w stanie wydmuchaæ ok. tuzina szyb dziennie i dlatego w ¶redniowieczu szklane okna by³y kosztownym luksusem.
Stopione szk³o przeznaczone na jedn± szybkê wydmuchuje siê w du¿± bañkê za pomoc± piszczeli szklarskiej. Nastêpnie bañkê siê sp³aszcza i przyczepia do koñcówki ¿elaznego prêta, o nazwie przylepiak, który robotnik obraca najszybciej, jak potrafi.
Sp³aszczona bañka szk³a rozk³ada siê jak wachlarz i tworzy ko³o o ¶rednicy od 1 do 2 m. Z okr±g³ych, p³askich tafli szk³a, odpowiednio przyciêtych, wyrabiano ma³e okienka, przeznaczone g³ównie dla ko¶cio³ów. "Wole oko" w ¶rodku ko³a by³o najmniej przezroczyste, ale wykorzystywano i te fragmenty, poniewa¿ szyby by³y bardzo drogie.
W³a¶ciwo¶ci szk³a [edytuj]
Szk³o wapienno – sodowe stanowi oko³o 90% produkowanego szk³a.Substancja bezpostaciowa, tzn. nie ma uporz±dkowanej budowy wewnêtrznej
Nie posiada sta³ej temperatury topnienia
materia³ izotropowy
s³aby przewodnik dla elektryczno¶ci
materia³ o du¿ej odporno¶ci chemicznej (nie jest odporny na dzia³anie kwasu fluorowodorowego)
w³a¶ciwo¶ci mechaniczne szk³a budowlanego:
twardo¶æ w skali Mohsa 5-7
gêsto¶æ szk³a budowlanego 2400-2600 kg/m3
wytrzyma³o¶æ na zginanie 30-50 MPa
wytrzyma³o¶æ na ¶ciskanie 800-1000 MPa
modu³ Younga 70 GPa
W³a¶ciwo¶ci szk³a s± uzale¿nione od sposobu wytopu, oraz w ograniczonym zakresie od sk³adu chemicznego.
Klasyfikacja szk³a [edytuj]
Piasek kwarcowySzk³o budowlane: p³askie walcowane i ci±gnione, zespolone, hartowane, barwne nieprzejrzyste, piankowe, szk³a budowlane s± zazwyczaj szk³ami sodowo-wapniowo-potasowo-krzemianowymi.
Szk³o jenajskie zwane te¿ szk³em boro-krzemianowym - po raz pierwszy wynalezionym w Jenie, które cechuje stosunkowo nisk± temperatur± topnienia (ok. 400 °C), ³atwo¶ci± formowania i jednocze¶nie wysok± odporno¶ci± na nag³e zmiany temperatury. Jest ono stosowane w sprzêcie laboratoryjnym i kuchennym. Jego odmian± jest szk³o pyrex, które posiada sk³ad znacznie ulepszony w stosunku do szk³a jenajskiego.
Szk³o o³owiowe (kryszta³owe) - przepuszczalne dla ultrafioletu, o bardzo wysokim wspó³czynniku za³amania ¶wiat³a. Jest bezbarwne lub o odcieniu ¿ó³tym lub fioletowym. Gêsto¶æ 3,4 - 4,6 g/cm3. U¿ywane do produkcji wyrobów dekoracyjnych, soczewek optycznych, przezroczystych os³on przed promieniowaniem rentgenowskim (o grubo¶ci równowa¿nej zwykle 2 lub 5 mm o³owiu) i promieniowaniem gamma.
Szk³o optyczne. Stosowane na potrzeby optyki. Trzech g³ównych producentów Schott (RFN), Ohara (Japonia), Corning (Francja). Wa¿ne cechy takiego szk³a to m. in. wspó³czynnik za³amania i gêsto¶æ.
Niektóre rodzaje szk³a budowlanego [edytuj]
Szk³o okienne - jest to szk³o p³askie, najczê¶ciej produkowane metod± float (szk³o p³ynie w postaci wstêgi na powierzchni ciek³ej cyny). Inn± wykorzystywan± jeszcze metod± jest metoda szk³a ci±gnionego (metoda Furcault'a). Jednak t± metod± szk³o produkowane jest coraz rzadziej. Szk³o float mo¿e byæ produkowane w grubo¶ciach od 2 do 19 mm. Szk³o do stosowania w budownictwie dostêpne jest standardowo w grubo¶ciach od 3 do 12 mm. Przepuszczalno¶æ ¶wiat³a zale¿y od grubo¶ci oraz zawarto¶ci tlenku ¿elaza w masie szklanej. Szk³o o niskiej zawarto¶ci tlenku ¿elaza nazywane jest szk³em odbarwianym lub ekstrabia³ym.
Szk³o p³askie walcowane - produkowane najczê¶ciej jako szk³o ornamentowe (wzorzyste) w grubo¶ciach od 3 do 8 mm.
Szk³o p³askie zbrojone - z wtopion± metalow± siatk± zbrojeniow±, w taflach o grubo¶ci od 5 do 8 mm.
Szk³o p³askie barwione w masie (czêsto stosowana jest nazwa handlowa – Antisol)- szk³o takie posiada cechê poch³aniania energii promieniowania s³onecznego, dlatego nazywane jest te¿ szk³em przeciws³onecznym. Ze wzglêdu na w³asno¶ci absorpcji promieniowania s³onecznego szk³o takie w budownictwie poddawane jest procesowi hartowania, aby zwiêkszyæ jego odporno¶æ na powierzchniow± ró¿nicê temperatur.
Szyby zespolone – zestawy szyb z³o¿one z dwóch, trzech lub wiêcej pojedynczych szyb przedzielonych ramk± dystansow±, które produkuje siê z dwustopniowym uszczelnieniem krawêdzi zespolenia.
Szk³o hartowane – o wiêkszej wytrzyma³o¶ci mechanicznej i wiêkszej odporno¶ci na powierzchniow± ró¿nicê temperatur. Otrzymywane przez poddanie szk³a zwyk³ego odpowiedniej obróbce termicznej polegaj±cej na podgrzaniu do temperatury 620 - 680°C i bardzo szybkim sch³odzeniu sprê¿onym powietrzem – co powoduje zmianê jego mikrostruktury - tworzy siê bardzo regularna sieæ drobnych kryszta³ków krzemionki poprzedzielana niewielkimi domenami fazy amorficznej. Na skutek takiej wysoce krystalicznej struktury, przy rozbiciu szk³o to rozpada siê na ma³e kawa³eczki o nieostrych krawêdziach. U¿ywane w budownictwie i do produkcji szyb samochodowych.
Szk³o refleksyjne - szk³o p³askie, które w procesie on-line (metoda pirolityczna) lub off-line (metoda magnetronowa), poddawane jest obróbce polegaj±cej na napyleniu specjalnej selektywnej pow³oki, która przepuszcza ¶wiat³o, ale posiada du¿y wspó³czynnik odbicia promieniowania podczerwonego. Zastosowanie takiego szk³a latem zabezpiecza pomieszczenia przed nagrzaniem, zim± ogranicza wypromieniowanie ciep³a z wnêtrza pomieszczenia. Przez mo¿liwo¶æ naniesienia warstwy refleksyjnej o ró¿nej barwie - daje ciekawe efekty architektoniczne na elewacjach budynków.
Szk³o elektroprzewodz±ce - z naniesion± pow³ok± z materia³u elektroprzewodz±cego.
Szk³o nieprzezroczyste (marblit) - w postaci p³yt i p³ytek u¿ywanych do dekoracji ¶cian.
Szk³o ceramiczne tworzywo szklano-ceramiczne - u¿ywane g³ównie jako szk³o kominkowe i w kuchenkach elektrycznych. Jego odporno¶æ temperaturowa siêga 750 °C. Ma bardzo ma³y wspó³czynnik rozszerzalno¶ci cieplnej, sk±d wynika wysoka odporno¶æ na szok termiczny.
Ponadto ze szk³a produkowane s± wyroby takie, jak np. pustaki szklane, we³na szklana.
Szczególnym zastosowaniem szk³a jest produkcja tzw. w³ókna szklanego. Powstaje ono przez przeciskanie stopionej masy szklanej przez otwory o b. ma³ej ¶rednicy. W zale¿no¶ci od ¶rednicy i sk³adu w³ókno takie ma dwa g³ówne zastosowania:
¦wiat³owód dziêki wewnêtrznemu odbiciu impulsy ¶wietlne w odpowiednio przygotowanym w³óknie szklanym mog± bez znacz±cego os³abienia pokonywaæ ogromne odleg³o¶ci. Dodatkowo jedno w³ókno ¶wiat³owodowe mo¿e przekazywaæ jednocze¶nie wiele takich impulsów o ró¿nych czêstotliwo¶ciach, dziêki czemu przepustowo¶æ informacyjna ¶wiat³owodu jest gigantyczna w porównaniu z tradycyjnymi miedzianymi przewodami. ¦wiat³owody maj± ogromne i wci±¿ rosn±ce zastosowanie w teleinformatyce.
Tkaniny i maty szklane s³u¿±ce do zbrojenia sztucznych ¿ywic czyli produkcji tzw. laminatów. W po³±czeniu z ¿ywicami poliestrowymi (tañszymi) lub epoksydowymi (dro¿szymi, ale wytrzymalszymi i odporniejszymi) tworz± lekki, wytrzyma³y i odporny materia³ konstrukcyjny powszechnie stosowany w lotnictwie, szkutnictwie, przemy¶le samochodowym itp. W wypadku dro¿szych i bardziej wymagaj±cych konstrukcji w³ókna szklane bywaj± uzupe³niane lub zastêpowane wêglowymi lub aramidowymi, jednak jako podstawowy sk³adnik laminatów d³ugo pozostan± dominuj±ce
¬ród³o :http://pl.wikipedia.org/wiki/Szk%C5%82o
Tagi:
szyba temperatura topnienia, szyby samochodowe ca³odobowo szczecin, stale sciany szklane szczecin
Oferta oczekuje na Twoj± odpowiedz